Takie tam..trochę codzienności

Miałam szybciej coś napisać, ale czytam wartą polecenia (szczególnie Mamom) książkę, która nosi tytuł "Matecznik", a autorką jest Agnieszka Grzelak. W każdej wolnej chwili sięgam po książkę
i nasuwa mi się za każdym razem spostrzeżenie; "O, ja mam podobnie" To dla mnie naprawdę wspierające, że niektóre kobiety borykają się z takimi, jak ja sytuacjami, nieraz kłopotliwymi, by podzielić się nimi nawet z najbliższą przyjaciółką. Poza tym, to czytam też "Wnuczkę do orzechów", kolejny "zakłócacz" odrywający od pisania.

Solidaryzuję się z bohaterami filmu "Nie lubię poniedziałków". Poniedziałki to dla mnie trudny logistycznie dzień, ponieważ Łukasz ma dzień sportu i wraca do domu bardzo późno, jak dzieci już dawno śpią. Cieszę, że mój mąż chodzi się zrelaksować grając w nogę i kosza, jednak kładzenie samotnie dzieci spać jest dla mnie wyzwaniem. Obie nasze córki potrzebują zasypiać z którymś
z nas, więc jak jestem sama, to przydałby się dar bilokacji. Ola (młodsza) o 19 przełącza się z opcji dzień na noc i albo położy się ją spać albo jest zupełnie źle, w tym samym czasie Ewa (starsza) wymyśla tysiące rzeczy, które koniecznie musi zrobić z Mamą. Dziś żeby każdy był zadowolony, a ja żeby nie miała poczucia, że którąś z dziewczynek zaniedbuję, poszłyśmy o 19.35 razem spać
w naszym małżeńskim łóżku. Ewa była zadowolona, bo bardzo lubi zasypiać w naszym łóżku, Ola bo miała mnie blisko siebie, a ja bo cała akcja przebiegła w miarę sprawnie i już o 20 był spokój. Także jakby ktoś z szanownych czytających dysponował czasem w poniedziałki i chciałby nas odwiedzić, to serdecznie zapraszam, szczególnie w godzinach wieczornych :))

O spotkaniach

Bardzo lubię spotkania z różnymi ludźmi, szczególnie te przypadkowe, choć naprawdę rzadko spotykam kogoś interesującego przypadkiem. Tym razem było inaczej. 

W piątek przed Świętem Wszystkich Świętych pędem pojechałam na grób mojej Babci od strony Taty. Pędem, ponieważ dzieci chore i ciężko mi było je zostawiać. Miałam ogromną potrzebę żeby zapalić znicz, położyć kwiaty i chwilę się pomodlić. Jak już jechałam, to nawet nie myślałam, że kogoś tam spotkam, jedyne, co, to że Babcia jest już w Niebie szczęśliwa.

Najpierw było przede mną szukanie grobu, zawsze mam problem na cmentarzach, by znaleźć grób kogoś z mojej rodziny. Odnalazłam grób i patrzę, że stoi tam kobieta z dzieckiem. Cieszyłam się, że poznam kogoś nowego, kto powie, coś o mojej Babci, bo w sumie krótko ją znałam. Przeżyłam bardzo pozytywny szok, ponieważ tą kobietą była osoba (Natalia), którą moja Babcia zajmowała się bardzo dawno temu, jakieś 30lat temu :)) Z Natalią znamy się, ale nie widziałyśmy się prawdopodobnie od pogrzebu Babci, czyli od 1998r., a mimo to rozpoznałyśmy się i rozmawiałyśmy, jakbyśmy się widziały ostatni raz całkiem niedawno.
Dziękuję Babci, że opiekując się dziećmi wywarła na nie tak pozytywny wpływ, że po 30 latach jej praca ma dla kogoś znaczenie. Jest to naprawdę obiecujące....

Kocham, lubię, akceptuję

Każdy ma chyba takie rzeczy w życiu, które kocha, lubi i nie lubi. Ostatnio staram się każdego dnia skupiać na tym, co jest fajne, co sprawia radość mojej rodzinie i mi, a te rzeczy mniej przyjemne, które same się nie zrobią, traktuję, jak wyzwanie albo rzecz neutralną. Ostatnio wiele radości sprawia mi dziecięca wymowa Ewy np.o 6 rano "Mamusiu wstałaś jus, juś się wyspałaś, no lóbmy jus sniadanko" Mimo zmęczenia po krótkiej nocy i kilku pobudkach Oli chce mi się wstać i robić śniadanko.

Obecnie obie dziewczyny są chore, a Olkę to nawet tak wzięło, że groził nam szpital. Musimy codziennie się inhalować. Cóż z tego, że zakładałam sobie, że nie będę puszczała dzieciom bajek, jak inaczej bez krzyku nie da się inhalować Oli, no a jak Ewa widzi, że Ola ogląda Teletubisie, to sama do inhalowania też chce coś mieć. Przychodzi do Łukasza albo do mnie i mówi: "Tatusiu, plosę, tylko jedną Dolę, i nie będę płakać jak się skoncy, naplawdę, plosę :))" Wiadomo, że po jednym odcinku Dory i tak jest afera, jak się wyłącza bajki, ale i tak na razie jest to słodkie.

No, a poza tym to obecnie bardzo lubię nasze rodzinne rytuały. Mamy na razie takich kilka. Dopóki dziewczyny były zdrowe, to na koniec tygodnia szliśmy sobie rodzinnie na lody do grycana. To mi się bardzo podobało, szkoda, że już się trochę pogoda popsuła, ale jak tylko nadejdzie wiosna, czyli już niebawem :)) to powrócimy do naszej tradycji. Na wiosnę, to pewnie i Olka, będzie w pełni korzystać z tych spacerków.  

Lubię też wspólne pieczenie ciasta w niedzielę i aromat, który unosi się w domu. Myślami wracam do czasów z dzieciństwa, kiedy moja Mama, co niedzielę piekła drożdżówkę. Gościu wiedz, że czeka na Ciebie zawsze ciasto w niedzielę, a w poniedziałek już tylko ostatki.

Nie wiem, co na to mój Mąż, ale ja lubię sobotę, bo wtedy Łukasz wczesnym rankiem przejmuję opiekę nad dziećmi, a ja mogę się zdrzemnąć jeszcze pół godziny. Nic mi wtedy nie przeszkadza, ani hałasy, ani skakanie po mnie. Wiem, że dzieci są bezpieczne i zaopiekowane. To cudowne poleżeć jeden dzień w tygodniu trochę dłużej w łóżku. Tak...ja sobotnie leniuchowanie zaliczam, jako nasz rodzinny zwyczaj.

cdn.

lecę spać

Nasze BLW ( czyli Baby- led weaning)

Metoda BLW od początku mi się spodobała. Tak jak filozofia Montessori była dla mnie taka naturalna, bo przyjazna dziecku, nic na siłę, nic nie robimy za dziecko. Dziecko samodzielnie je nawet te pierwsze posiłki i steruje swoim procesem karmienia.I takie było moje założenie. Tylko BLW. Yes I love it!!! Tylko, że jak poszłam z Ewą do pediatry i zaczął mi tłumaczyć, co kiedy i jak dziecku wprowadzać, to się wystraszyłam, że sobie nie dam rady, że produkty, które ja kupię na rynku, może będą skażone metalami ciężkimi itd. itd, więc kupiłam słoiczki. Ewka oczywiście pięknie jadła (tzn. pięknie otwierała buzię), ale nadal chciałam powrócić do BLW. Jak miała 8 miesięcy to podałam jej marchewkę ugotowaną i brokuły, była zachwycona., ja również. Wow...przeczytałam, wprowadziłam w życie i o dziwo wszyscy żyją. Sukces. Mi też się podobało, więc tak zaczęła się przygoda z samodzielnym jedzeniem Ewy. Oczywiście, jak nie miałam sił sprzątać albo gdzieś się spieszyłam, to sama karmiłam Ewę, ale generalnie BLW, to była nasza metoda spożywania posiłków.Tak było z Ewą. Jak zbliżał się czas rozszerzania diety u Oli, to już tylko myślałam o BLW. Ola wyciągała ręce, jak my jedliśmy, zaczęła siadać, interesowało ją to, co się działo przy stole. Pomyślałam oooo to ten czas! Niestety znów poszłam do pediatry na szczepienie, a on taką samą historię opowiedział, że metale ciężkie, że nie wiadomo skąd te warzywa i owoce itd.itd. Trochę się zmartwiłam, nie chciałam być taka kategoryczna w swoich zasadach i truć dziecka, więc znów się skusiłam na słoiki. Jedak Ola się na nie nie skusiła :)) Absolutnie nie chciała otwierać buzi i współpracować, więc wszystkie słoiki zjadała Ewa, a na taki regres naszej starszej córki już nie mogłam się zgodzić. Ola poniekąd sama domagała się by jeść tak jak my, czyli sama. Chciała brać do rączek i kierować pokarm do buzi. Podczas jedzenia Ola nadal w dużej mierze częstuje podłogę, ale zaczęłam mieć do tego dużą tolerancję, a że wszyscy są zadowoleni, to niech na razie tak pozostanie.

Montessori, Montessori...

Piękny dzień- yes we did it!

Dziś odbyło się kolejne spotkanie naszej wspólnoty. Jesteśmy we wspólnocie Domowego Kościoła, jest to ruch świeckich, dla małżeństw inspirowany duchowością ks. Franciszka Blachnickiego. Stanowi gałąź Ruchu Światło- Życie. Od miesiąca zastanawialiśmy się jakby tu zorganizować opiekę dla dzieci, byśmy mogli spotkanie przeżyć w skupieni i skoncentrowaniu. Poprosiliśmy moją Mamę żeby została trzy godziny
z dziewczynkami, ale ona ostatecznie bardzo chciała wyjechać na pielgrzymkę, więc stwierdziłam, że jakoś sobie poradzimy, choć sama byłam zaskoczona, że tak twierdzę. Nasze dzieci mają duże trudności, by zostawać z obcymi osobami. Jak tylko moja Mama podjęła decyzję, że wyjeżdża, zapytałam naszych znajomych, którzy mają dwóch synków w podobnym do Ewy wieku, czy zaopiekują się Ewą. Wyrazili zdecydowaną chęć, więc pomyślałam, uff jedna z głowy. Do Oli chciałam kogoś, kto poszedłby z nią na spacer, a w razie gdyby marudziła przyszedł z nią do domu, gdzie mieliśmy spotkanie i się z nią pobawił. Nie mogliśmy takiej osoby znaleźć. Aż wreszcie mój cudowny Mąż wpadł na pomysł, by poprosić Martę. Plan stawał się coraz bardziej realny, choć ja i tak nie wierzyłam w jego powodzenie. Miałam wiele wątpliwości. Czy dzieci dadzą radę i nie będą płakać, czy osoby, które się nimi będą zajmowały też jakoś sobie poradzą?Na dzień przed spotkaniem zadzwoniła nasza koleżanka i powiedziała, że jej synowie mają jakiegoś wirusa
i chyba lepiej Ewę od nich izolować. Zawsze idealny plan musi się wykoleić. Szukałam innej alternatywy
i pomogła nam siostra Łukasza z mężem, którzy mają synka w wieku Ewy. Ewka go uwielbia. Pomyśleliśmy, że razem mogą pójść na zamknięty plac zabaw, żeby miło spędzić czas, jak nas nie będzie. Od samego rana nastawialiśmy Ewę, że spędzi czas z Kubusiem i będą się razem świetnie bawić. Ewa wydawała się zachwycona planem. Niestety jak ją zawoziliśmy do Kuby to zasnęła, a zazwyczaj jak się ją wybudza z drzemki, to jest strasznie marudna. Na szczęście, jak tylko zobaczyła Kubę cała rozpromieniała  radością i zaczęli się razem bawić. Zobaczyłam iskrę w ciemności, że nam rzeczywiście uda się być na spotkaniu bez dzieci. Ola też chętnie poszła na spacer z Martą, mimo przeraźliwego zimna, jakie panowało dziś. Jestem naprawdę dumna z moich dzieci i z siebie, że zaufałam i Magdzie i Marcie, że sobie poradzą z naszymi dziećmi. A także wdzięczna Panu za dar tego spotkania i wspólnoty. Magda&Grzesiu i Marta dzisiejszy wpis dedykuję właśnie Wam. Dobrze, że jesteście!

Busz po polsku, czyli o zmaganiach z NFZ-tem part II

Pragnienie wypełnienia wszystkich matczynych obowiązków maleje. Zupełnie znika, więc z ze spokojnym sercem mogę usiąść i pisać. Nikt mi już nie brzęczy nad uchem. Bardzo kocham moje dzieci i lubię spędzać z nimi czas, ale o 21, jak ktoś mi jeszcze piszczy: "Mamusiu, ale tylko jeden obcinek Dora." to już zupełnie nie mam wyrozumiałości. Zatem jest już ta spokojna godzina w naszym domu, co więcej miły sąsiad skończył wiercić, więc mogę popisać.

Jeśli ktoś ma podobne przygody w temacie służby zdrowia, to całkiem dobrze zrozumie moje trudne matczyne emocje.

Wszystko wydarzyło się we wtorek. od tygodnia prosiłam moją kochaną Mamę, przez Ewę nazywaną Babcią Danutką, żeby poszła we wtorek z nami na szczepienie. Za nim udało mi się wynegocjować wtorkowy termin, to miałam jeszcze wcześniejszy termin na piątek, ale z przychodni zadzwoniono do mnie i okazało się, że jakaś pani rejestratorka przez pomyłkę zarejestrowała mnie na wizytę, której nie ma.  Zatem proszę panią żeby zarejestrowała mnie na inną datę, do jakiegokolwiek lekarza, bo naszego nadal nie ma. Pani mówi, poniedziałek 10, ja grzecznie jeszcze odpowiadam, że pasują mi tylko godziny po 13, na co Pani odpowiada, że lekarze w godzinach popołudniowych nie szczepią dzieci, więc ja pytam, co ma zrobić, zmienić przychodnię, a ona, że mam poczekać 1,5 miesiąca, aż wróci nasz lekarz. SZOK. Po długich negocjacjach znajduje dla mnie dogodną godzinę. Wtorek 13.40 i 13.50. Przyjeżdżam szybko do domu. Jemy w pośpiechu. Pędzimy do przychodni, pytam, się kto ostatni w kolejce i słyszę, że w gabinecie przyjmuje kobieta, a nas miał przyjąć mężczyzna. Idę do rejestracji zapytać się, czy coś się zmieniło, jaki lekarz przyjmuje i tak od słowa do słowa, Pani mówi, że moje dzieci nie są zapisane na dziś. PADAM. Pytam, a na kiedy, a Pani mówi, że na wczoraj, mówię do niej, czy myśli Pani, że gdybym była umówiona na wczoraj to przyszłabym dziś. Jestem już naprawdę bardzo zdenerwowana i odpowiadam, że wejdę z dziećmi do jakiekolwiek lekarza i szczepię je dziś. Na co Pani odpowiada, że ona poszuka mi nowego terminu, ja jej mówię poproszę karty dzieci, ja wchodzę dziś. Jakimś cudem udaje mi się wejść do lekarza, tłumaczę jaka jest sytuacja, a lekarka na to, że to nie jej wina, że przecież nie ona rejestruje. Ciśnienie mi trochę spada do momentu, gdy dowiaduję się, że nie dbam o Olę, bo ma trochę odparzoną pupę. Jakoś puszczam ten komentarz. Ola zostaje zaszczepiona, nawet za bardzo nie orientuje się, co się wydarzyło. Przychodzi kolej na Ewę. Mamy ją zaszczepić na ospę, a z tym szczepieniem na ospę jest tak, że jak się do 3 r.ż. przyniesie zaświadczenie że dziecko uczęszcza do przedszkola, to szczepienie jest bezpłatne ( w innym przypadku 400 zł) Lekarka ogląda zaświadczenie i mówi, że nie jest napisane, że dziecko chodzi do  żłobka. Tłumaczę jej, że nasz lekarz powiedział, że to ma być zaświadczenie z przedszkola. W dyskusję włącza się pielęgniarka i jak mantrę powtarza, że nie jest napisane, że Ewa jest w grupie żłobkowej. Znów tłumacze, co powiedział nasz lekarz, a ta znowu swoje. Jestem już tak bezsilna, moje argumenty kompletnie do obu Pań nie trafiają, więc mówię, że postaram się na kolejne szczepienie przynieść inne zaświadczenie (ospa, to jest szczepienie podwójne) które upoważni nas do bezpłatnego otrzymania szczepienia. Z drugiej strony myślę sobie, że przedszkole to przedszkole, więc jak mogą napisać, że Ewa chodzi do żłobka. Po tym całym szczepieniu, jak ja już trochę ochłonęłam, Pani pielęgniarka mówi do mnie, że to nie jest wina ani pań w rejestracji, ani pielęgniarek, że niektórzy lekarze sobie na takie długie urlopy chodzą. Nachodzi mnie genialna myśl żeby zadzwonić do sanepidu i zapytać, jak to jest z tymi szczepieniami. Pani w sanepidzie, jak usłyszała moją historię, to prawie "padła", pyta o nazwisko dziecka i adres przychodni i mówi, że sama tą sprawę załatwi. Po pół godziny dzwoni do mnie przychodnia i informuje, że nie mam się niczym martwić, oczywiście Ewa otrzyma szczepieni bezpłatnie.  Nerwy mi puszczają w tej całej sytuacji, ale chociaż cel został osiągnięty.

Co nas nie zabije....

Ola całą noc kaszlała, więc na przemian z Łukaszem nosiliśmy ją między 3, a 5 na rękach, bo to była jedyna pozycja, w której jej się dobrze spało. Zatem z samego rana postanowiłam, że pójdę z dziećmi do przychodni by jakiś medyk poradził, co z tym zrobić. Ja rozumiem, że dzieci chorują, ale żeby po nocach nie spać. Z reguły, jak nie ma podwyższonej temperatury, to z katarem i kaszlem nie chodzę z dziećmi do lekarza, ale ta kolejna nieprzespana noc mnie mocno zmotywowała do działania. Poza tym jak już mam dzwonić do przychodni, żeby zarejestrować dzieci, to czuję, że moje emocje rosną, a przecież dzieci najlepiej odczuwają nasze emocje, więc po co w chorobie dokładać im stresu. Tak, Ewa szybko się sama ubrała, nawet nie marudziła za bardzo na hasło ubieramy się, ja też się szybko zebrałam. Zapakowałyśmy się do naszego super podwójnego wózka (Dzięki Ci Panie, że go mamy!!!) i goł do przychodni. Nie muszę dodawać, że numerki do lekarza się skończyły sto lat temu!!!!! Poza tym naszego lekarza nie ma, bo się uczy do egzaminu ze specjalizacji, więc w sumie i tak mi było wszystko jedno kto nas przyjmie, obie pozostałe Panie lekarki nie są moimi faworytkami, ale szłam naprawdę pozytywnie nastawiona. Ewa przez całą drogę marudziła, że chce iść na nóżkach, ale nie mogłam jej wypuścić, bo Pani w rejestracji powiedziała, że musimy dojść do 16.30 żeby zapytać się lekarki, czy nas  przyjmie poza kolejnością (swoją drogą, nie rozumiem tego systemu, skoro lekarka jest do 18). Tak więc Ewa marudziła i w ramach protestu, co chwilę gubiła buty, w sumie było to śmieszne, znalazła sobie rozrywkę na tę monotonną drogę. Dochodzimy do przychodni, kulturalnie się pytam pacjentów czy mogę wejść przed nimi, by tylko zapytać, czy lekarka nas przyjmie. Wchodzę do gabinetu, a Pani na mnie spojrzała złowrogo i mówi: Proszę czekać do 18, jak jakiś pacjent nie przyjdzie, to może Panią przyjmę. Byłą 16.45. Myślę sobie, że do 18 to Ewa całą przychodnię rozniesie, a przynajmniej część dla dzieci chorych. No ale nic, jak już byłam taka zdeterminowana żeby tam pójść to stwierdziłam, że damy radę i poczekamy. W naszej przychodni naprawdę jest ubogo, jeśli chodzi o jakieś zabawki dla dzieci. Powiedzmy sobie szczerze, nie ma nic, poza stolikiem i krzesełkami, widziałam bardziej przyjazne dzieciom przychodnie. Jedyny zajęciem Ewki w takim wypadku, jest jeżdżenie krzesłami w tą i z powrotem. Mimo, że wzięłam jej książki i chciałam jakoś urozmaicić czas, krzesła wygrały. Ewa jeździ nadal krzesłami, a do mnie podchodzi sympatyczny Pan i mówi: Pani skłamie w tej rejestracji i powie, że doktor Panią przyjmie, ja tak zawsze robię :))) Ludzie w poczekalni spoglądają na mnie znacząco, a mi się coraz bardziej chce śmiać. Nagle jedna Pani nie wytrzymuje i mówi, to dziecko (spoglądając na Ewę) nie jest chore, zawracanie głowy! Ja się staram miło uśmiechać. Nadal czekamy, gdy nagle inna Pani mówi: Pani wejdzie przede mną, bo nam głowa pęknie. Wchodzimy do gabinetu, Ewa nam to szybko załatwiła. Lekarka osłuchuje dziewczyny. Na szczęście nic poważnego. Dostajemy recepty, naklejki i wychodzimy. Staram się w miarę szybko ubrać dzieci, bo w poczekalni gorąca atmosfera, wzrok ludzi cały czas skupiony na nas i znów komentarz sympatycznej Pani w blond włosach: Oj !Pani to się nie nudzi, współczuję. A ja sobie myślę. Wow! mam cudowne dzieci, jestem wielka, udało mi się dojść z nimi do przychodni, ale jestem zorganizowana. Wspaniały dzień!!!!

Uwielbiam leśne spacery jesienią

W odpowiedzi na zaproszenie przyjaciół, udaliśmy się na jesienny spacer. Nie długi, ale w sam raz na dziecięce nóżki. Trasa nas wiodła na Wzgórze Pachołek (100,8 m n.p.m.), gdzie ze szczytu dzięki słonecznej pogodzie i bezchmurnemu niebu podziwialiśmy piękne widoki. Podczas wędrówki dzieci zbierały jesienne skarby: kolorowe liście, kasztany. Ze szczytu widzieliśmy stadninę koni, do której może za tydzień uda nam się pojechać. Ktoś chętny??? Podczas drogi mogliśmy się nacieszyć swoją obecnością zarówno dzieci, jak i dorośli i spokojnie porozmawiać ze względu na brak jakichkolwiek zagrożeń typu ruchliwa ulica i pędzące samochody. Jeszcze szybciej niż weszliśmy na górę zeszliśmy z niej, ponieważ dzieciom zamarzyła się pizza, więc jak tu się nie skusić na taką propozycję, jeśli i tak wszystkim burczało w brzuchach. Sobotnią wędrówkę uważamy za bardzo udaną. Oby było więcej takich wyjść i spotkań. "Witki" dziękujemy Wam bardzo :))

Kilka słów o Monte(sory)

"Twoje dziecko zachowuje się jak dziecko, bo jest dzieckiem. Ono potrzebuje najbardziej Twojej miłości, gdy się najgorzej zachowuje."

Zostałam upominania, że dawno tu nie pisałam. Wiele się dzieje w naszym życiu, a mało było czasu by zebrać myśli. Agnieszko Re. nadrabiam zaległości.

Montessori Montessori.... dla jednych czarownica dla innych sekta, a dla mnie filozofia tej włoskiej lekarki (Marii Montessori) stała się sposobem na życie, sposobem na wychowanie moich dzieci i coraz bardziej na bycie z ludźmi. O filozofii jednak napiszę za dni parę, a dziś o moich zmaganiach się z nadmiarem wiedzy "nauczycielskiej". 

Przywykło się mówić (przynajmniej w moich kręgach), że dzieci nauczycieli są najbardziej "rozbrykane" i coś w tym jest, ale dopiero od kilku dni odkrywam dlaczego. Nie jest to absolutnie związane z tym, że rodzice nauczyciele nic nie wymagają od swoich dzieci albo na wszystko im pozwalają, wręcz przeciwnie. Wiedza większości nauczycieli jest bardzo rozległa, chcą ją dobrze wykorzystać w wychowaniu swoich dzieci i w związku z tym nie dość, że na siebie nakładają presję, to tę presję przekazują swoim dzieciom. A dzieci są tylko dziećmi i wyczuwając napięcia rodziców, muszą je w jakiś sposób odreagować. 

Zdałam sobie sprawę, że bardzo dużo oczekiwałam od Ewy, że jest moim dzieckiem, że przecież powinna zachowywać się tak i tak i tak. Kiedy pojawiały się momenty, że ogarniała mnie wychowawcza bezsilność, dodatkowo rodziła się frustracja, jak ja mogę nie umieć wychowywać swojej córki?! Od kilku dni, gdy przeżywamy razem jakieś trudne momenty na razie moją receptą jest silne przytulenie Ewy i to więcej daje niż "wychowawcze gadanie", a w głowie sobie myślę sory Montessori :))

Dzień świra :)

Wprawdzie dzień świra miał miejsce wczoraj, ale nie było kiedy spisać tamtych wydarzeń, więc uczynię to dziś.

Od września Ewka (moja starsza córka) poszła do przedszkola. Tak więc wracamy sobie z tego przedszkola, Ewa stara mi się opowiedzieć, co się działo, co robiła, ale widzę, że głowa jej zaczyna opadać. Myślę sobie, wrócimy, położę dziewczyny spać i zajmę się całym mnóstwem spraw, które były na wczoraj.

Ewka pada ze zmęczenia w ciągu kilku sekund w swoim łóżku, Olka nie daje za wygraną, więc wkładam ją do wózka, który stoi od kilku tygodni na balkonie, zaczynam ją wozić i wybiega pies i delikatnie mówiąc zaczyna szczekać. Pies, to pies, psy szczekają. Ola zainteresowana hałasem rozgląda się zaciekawieniem i znów ani mowy o spaniu. Ok, pies nie hałasuje, ja dalej wożę Olkę, w tył, w przód. Olka po kilku minutach zasypia. Ja już w głowie wyliczam, co po kolei zrobię. Najpierw szybko biegnę do łazienki, tam już czeka na mnie pranie, rozwieszam je, idę przygotować obiad i słyszę z dworu: Mamoooooo, mamoooo chcę mi się pić! Biegnę do Oli na balkon, bujam ją, cudem się nie budzi. Swoją drogą mamy XXI wiek, czy nie ma innych sposobów na komunikowanie się z Mamą, jakąś komórka, domofon? Drzeć się trzeba? Wracam do domu by dalej przygotowywać obiad, a tu sąsiad z wiertarą....Moje kołysanie Oli już nic nie pomaga. Oczy szeroko otwarte, uśmiech z którego można wyczytać: Mamo to znów ja, już się wyspałam. Nasuwa mi się taka refleksja, to że starsze dziecko śpi, to wiedz, że to nie znaczy, że nikt nie obudzi młodszego :))

Jak to było z tym blogiem

Od dawna chciałam zapisywać ciekawe momenty mojego życia. Myślę, że dane mi było przeżyć ich wiele. Mam tu na myśli szczególnie podróże do Szwecji, Anglii, Walii, Włoch. Górskie wyprawy we Włoszech i wiele innych. Szkoda, że ich zawczasu nie upamiętniłam. Na szczęście są zdjęcia, wiec jakiś ślad pozostał.

Co zatem skłoniło mnie właśnie teraz, by zacząć pisać? Smutne wydarzenie. Śmierć mojej Babci. Szkoda, że w takiej okoliczności, ale podczas obiadu po pogrzebie (nie lubię słowa stypa) spotkałam dużą część rodziny mojej Babci, którą widziałam pierwszy raz. Miałam okazję rozmawiać m.in. z wujkiem tj. z mężem Babci siostry, który mając 75 lat przechowuje w głowie wiele zapisków z życia całej naszej rodziny. Jest niesamowity. Pamięta daty, miejsca, imiona i nazwiska. Pali jak smok i pije kawy "siekiery". Ja niestety nie mam takiej pamięci, jak on, więc aby moje córki miały dostęp do historii rodzinnych, postanowiłam je spisywać. Niby codzienność wydaje się monotonna, ale jednak każdy dzień jest taki inny. Mam również postanowienie, aby korzystając z wiedzy wujka stworzyć drzewo genealogiczne rodziny, z której pochodzę. Niektóre jej dzieje są bardzo ciekawe, warte upamiętnienia. 

Tak właśnie powstała idea stworzenia bloga "ocal od zapomnienia"

Tulimy się, czyli rzecz o chustonoszeniu

Chciałam wrócić pamięcią wstecz opisać ten czas, który już mi upłynął na byciu mamą, ale za dużo się już wydarzyło, by te wszystkie wydarzenia zebrać i opisać. Będę zatem pisać na bieżąco.

Dzisiaj udało mi się dość szybko położyć Olkę(nasz młodsza córka, która ma 6 miesięcy), Łukasz (mój Mąż) zasypiał z Ewą (pierworodna córka, 2,5 roku). Jeszcze tylko szybkie sprzątanie kuchni (nie lubię budzić się z myślą, że w kuchni panuje bałagan) i mogę nieco popisać.

Przy Ewie chusta w ogóle nie zdała egzaminu. Bardzo chciałam Ewę nosić i tulić, ale ona nie chciała albo ja nie umiałam albo za mało razy próbowałam. Chciałam chustę oddać, ale na szczęście się powstrzymałam. 

Od prawie samego początku Olka miała problemy z zasypianiem. Zasypianie na wieczór trwało czasem nawet dwie godziny. Zasypianie w ciągu dnia też trwało bardzo długo, a ja nie mogłam się rozdwoić i bawić się z Ewą i usypiać Olkę. Żeby sobie poradzić wkładałam Olę w chustę, nie mijały dwie minuty i spała. Tak spędzałyśmy prawie całe dnie. Z Olką w chuście bawiłam się z Ewą, gotowałam obiad, sprzątałam, kładłam Ewę i nawet chodziłam do toalety.

W końcu przyszedł taki czas, że Olka zaczęła zasypiać w swoim łóżku. Niestety od kilku dni ma katar i wychodzą jej zęby i znów zasypianie jest dużym problem, więc nastąpił powrót do chusty. Poza tym mamy dwie chusty, dzięki mojej kochanej Dorotce. Jedna w samochodzie, a druga w domu. Chusta w samochodzie, a no bo jak gdzieś jedziemy i Ola nie chce jechać w wózku, a to się często zdarza, to się chustujemy. Jest to wygodny sposób transportu dzieci. Jestem zadowolona, że Ola też pozytywnie ustosunkowała się do chustonoszenia. W chuście też łatwiej zejść z 3 piętra na dwór, łatwiej zrobić zakupy z dwójką dzieci, łatwiej sobie poradzić na dużym placu, gdy trzeba cały czas gonić za Ewą, która bynajmniej nie jest dzieckiem, które spędza czas na robieniu babek. Dzięki chuście też łatwiej nam było razem chodzić na spotkania Klubu Malucha. To chyba tyle na dziś.